میرحسین موسوی: با توجه به تداوم وضعیت فعلی نمی توان امیدی به انتخابات و شرکت در آن داشت

«میرحسین موسوی» و «زهرا رهنورد» پس از گذشت ۷ ماه حبس برای نخستین بار با حضور در خانه یکی از دختران، همزمان با سه فرزندشان دیدار کردند.

به گزارش «کلمه»، این دو همراه مردم، در روزهای گذشته با حضور تعدادی از ماموران امنیتی زن و مرد، در خانه یکی از فرزندان حضور یافتند. این ملاقات ناگهانی و بی سابقه نخستین ملاقات زهرا رهنورد و میرحسین موسوی در خارج از محدوده حبس، بعد از ۷ ماه و با حضور جمعیٍ هر سه دخترانشان بوده است.

آینده روشن است…

میرحسین موسوی در این دیدار با اشاره به تحولات جاری کشور گفت: آینده روشن است. نخست وزیر هشت سال دفاع مقدس همچنین با اشاره به انتخابات پیش رو گفته است: به توجه به تداوم وضعیت فعلی نمی توان امیدی به انتخابات و شرکت در آن داشت.

مهندس موسوی همچنین با شرح برخی از محدودیتها اظهار کرد از آنجایی که فشارها و محدودیتها به دلیل آرمان و سخن حقیست که هر دو به آن اعتقاد دارند، شکرگزارند و راضی به رضای خدا.

گفته شده است که بخشی از فشارهای نیروهای امنیتی در طول مدت حبس، ایجاد نگرانی برای موسوی و رهنورد، در مورد وضعیت سلامت، زندگی و امنیت دخترانشان در زمانهای طولانی بی خبری از آنها بوده است.

حضور یک مقام قضایی و برخورد قاطع موسوی

حضور یک مسوول بلند پایه قضایی در این دیدارخانوادگی که تنها دیدار موسوی و رهنورد با دختران در خارج از محدوده ی پاستور بود از نکات قابل تامل بود که البته این مساله با اعتراض شدید میرحسین موسوی روبرو شد که این شخص چرا و با دستور چه کسی در خانه فرزندش حضور یافته است.

قطع دسترسی ها و  خروج بسیاری از آثار هنری شخصی از منزل

دراین دیدار میرحسین موسوی و خانم زهرا رهنورد تاکید کردند که کلیه ارتباطات آنها و نیز دسترسی به روزنامه، رادیو و حتی بعضا لوازم نوشتاری قطع شده است. موسوی و رهنورد تاکید داشتند که این اقدامات تنها برای پاک کردن ذهن آنهاست در حالی که محال است با این گونه کارها ذهن ایشان نسبت به حقایق پاک شود. همچنین آقای موسوی و خانم رهنورد گفتند: تعداد زیادی از آثار هنریشان و نقاشی های ایشان و خانم رهنورد در روزهای ابتدایی حصر و در بازرسی ها از خانه توسط ماموران خارج شده و در جای نامعلومی نگهداری می شود.

وضعیت جسمی خوب، روحیه عالی

طبق اطلاعات رسیده، در این دیدار و در پرس و جوی دختران از شرایط جسمی پدر و مادرشان، حال خانم رهنورد و آقای موسوی کاملا خوب بوده و در شرایط مساعد جسمی و روحیه بسیار عالی قرار داشتند. میرحسین پس از با خبر شدن از دروغپردازی‌ های برخی سایت‌های حکومتی در مورد سلامتی اش ضمن اظهار تعجب، هرگونه بیماری خود و خانم رهنورد را به صورت جدی تکذیب کرد.

افرایش فشار ها پس از این دیدار و قطع دوباره ارتباط تلفنی

بر اساس آخرین خبر دریافتی از منابع موثق کلمه، پس از این دیدار، میرحسین و رهنورد در خارج از محدوده ی پاستور و سخنان صریح میرحسین خطاب به مسوول قضایی، فشارها بر مهندس موسوی و دکتر رهنورد افزایش یافته و مجددا کلیه ارتباطات محدود تلفنی ایشان با خانواده و دختران نیز به صورت کامل قطع شده است.

سخنان میرحسین در این دیدار دومین اظهار نظر موسوی در سال ۹۰ است که به رسانه ها  راه پیدا می کند. وی فروردین امسال زمانیکه با حضور در منزل پدری با پیکر مرحوم میر اسماعیل موسوی وداع می کرد همگان را خطاب قرار داده بود که: «صبر…صبر…صبر…».

وب سایت گروه 25 بهمن:اعلام روز سه شنبه 22 شهریور به عنوان روز بزرگ اعتراض به وضعیت دریاچه ارومیه و حمایت از حضور در مسابقه فوتبال تیمهای تراکتور سازی و استقلال

این بار نیز به حکم وظیفه و پس از مشورت با فعالان و گروههای سیاسی مستقل ضمن حمایت تام از حضور در مسابقه فوتبال تیمهای تراکتور سازی و استقلال در روز ۱۸ شهریور، روز سه شنبه ۲۲ شهریور را روز دفاع از محیط زیست و پیگیری حقوق قومیت‌ها معرفی و از تمام ایرانیان می‌خواهیم تا با حضورشان در خیابان بیش از پیش آیت اتحاد شوند و پیام آور رسیدن روزهای بهتر در آینده.‬ ‫اعلام روز سه شنبه ۲۲ شهریور به عنوان روز بزرگ اعتراض به وضعیت دریاچه ارومیه و حمایت از حضور در مسابقه

http://www.facebook.com/25bahman/posts/271079396255389

دوازدهم شهریور ماه روز همبستگی ملی و تظاهرات برای اعتراض به وضعیت دریاچه ارومیه

روز شنبه پنجم شهریور ماه، اعتراضات مدنی و صلح آمیز به وضعیت اسفناک دریاچه اورمیه با واکنش ماموران حکومت کودتا به خشونت کشیده شد. این رفتار نیروهای امنیتی بیش از پیش این نکته را به ذهن متبادر می‌سازد که برای حکومت شکل یا دلیل اعتراض اهمیتی ندارد بلکه آنها در هر حالتی ملت را سربه زیر و فرمانبدار می‌خواهند.مردم در تهران تجمع کنند یا ارومیه، برای پیگیری حقوق مدنی باشد یا اعتراض به وضعیت زیست محیطی یک دریاچه تفاوتی ندارد، پاسخ سردامداران پاسخ واحدی است:خشونت.  این رفتار بیش از هر مساله دیگری مهر تاییدی است بر ترسی که پس از سرنگونی نظامهای دیکتاتوری خاورمیانه گریبان صاحبان کنونی قدرت را گرفته است.

در مقابل این رفتار، در هفته گذشته تلاش خیرخواهانه گروههای حافظ محیط زیست و پویایی شبکه‌های اجتماعی بود که گروههای اجتماعی را به هم پیوند زد تا دریاچه ای که نفس‌های آخر خود را می‌کشد به نقطه اتصال نمادین آرزو، رنج و آمال ملتی بدل شود. “ماهی سیاه کوچولو” اثر ماندگار صمد بهرنگی با این جمله به اتمام می‌رسد ” ماهی سرخ کوچولو هر چه کرد، خوابش نبرد، شب تا صبح همه اش در فکر دریا بود…” مانند اثر بهرنگی که به خاطره نسلی تمامی‌ایرانیان گره خورده است این بار نیز دریاچه ارومیه به نقطه اتحاد همه با هر زبان و قومیتی تبدیل شد تا باز یادمان آورد که جهانی فراختر از قفس که در آن زندگی می‌کنیم هم وجود دارد. آرزویی که روزگاری سردار و سالار ملی را از تبریز راهی پایتخت ساخت.

در این راستا و پس از دریافت صدها ایمیل، تماس با گروههای فعال سبز و پیرو حمایت شورای هماهنگی راه سبز امید، گروه بیست و پنجم بهمن وظیفه خود می‌داند که ضمن اعلام حمایت از اعتراض‌های مدنی برای پیگیری وضعیت دریاچه ارومیه، روز شنبه، دوازدهم شهریور ماه را روز همبستگی ملی برای اعتراض به وضعیت دریاچه ارومیه و پیگیری حقوق قومیت‌ها اعلام نماید.

مکانهای پیشنهادی برای تجمع این مکانها به تدریج تکمیل خواهند شد

زمان روز شنبه ۱۲ شهریور ماه؛ ساعت ۵ بعد از ظهر
ارومیه: تقاطع عطایی و امام
تبریز: راسته کوچه
تهران: میدان بهارستان، روبروی مجلس

گلبانگ سبز آزادی پنجشنبه 3 شهریور 90 ساعت 22

در حمایت از همه زندانیان سیاسی و عقیدتی
برای ابراز خوشحالی از سقوط دیکتاتور لیبی و در حمایت از مردم آزادیخواه سوریه و سایر کشورهای جهان

امشب پنجشنبه از زندانیانِ تپه های سعادت آباد تا محصوران کوچه اختر صدای ما را می شنوند

مهم نیست چه شعاری میدی، میخوای الله اکبر بگو و یا مرگ بر دیکتاتور و دورد بر آزادی بگو مرگ بر دیکتاتور، نام ایران را فریاد کن، بگو آزادی، آزادی، آزادی، هر چه بود، سکوت شب را بشکن،چراغی بیافروز، بالنی بساز به رنگ آتش و در دامان شب رها کن، پائیز دیکتاتور در راه است. قفنوس های سبز از آتش زاده می شوند.بزار میر و شیخ صداتو بشنون.مهم اینه که ساعت 10 شب روی پشت بوم خونه ات بیای و به هر روشی که مناسب میبینی، اعتراضتو نشون بدی.

گزارشی از چند تجربه‌ی موفق جوانان سبز: حضور در عرصه‌ی عمومی و گفت‌وگوی رودررو با مردم

تجمعات و راهپیمایی‌ها، تنها تجربه‌ی خیابانی سبزها نیست و کمرنگ شدن تظاهرات خیابانی را نباید به معنای رها کردن عرصه‌ی عمومی دانست. این، نتیجه‌ای است که پس از خواندن گزارش زیر، شما هم با آن همنظر خواهید بود. تجربه‌هایی که در این گزارش به مرور آنها پرداخته می‌شود، نشان می‌دهد که در پیش گرفتن راهبرد اساسی آگاهی‌بخشی، به معنای قهر با خیابان نیست و نباید تصور کرد که با بسته شدن فضای عمومی رسمی بر فعالیت جنبش سبز، حضور در این فضا به اشکال غیررسمی و ابتکاری دنبال نخواهد شد.

از قضا بسیاری از این تجربه‌های بکر و خلاقانه را کسانی آفریدند که جز «همراهان گمنام جنبش سبز» هیچ نام و نشان دیگری هم ندارند و نخواهند داشت. در دو سال گذشته بسیاری از حامیان اهداف جنبش سبز، به ویژه جوانان، در حمایت از زندانیان سیاسی و اعلام همبستگی با آنان اقدام به گرفتن روزه کردند. اعلام همبستگی‌ها فقط در گرفتن روزه هم خلاصه نشد و بسیاری از آنان افطارهای خود را نیز با مردم تقسیم کردند.

چندی قبل که جوانان اصلاح طلب به روزه سیاسی در همبستگی با اعتصاب غذای زندانیان دعوت کرده بودند، برخی فعالان سبزاندیش در روزهای اعلام شده برای گرفتن روزه سیاسی، با درست کردن نان و پنیری ساده، راهی خیابان‌های تهران شدند و با تقسیم افطار خود سعی کردند مردم را نیز در جریان وضعیت زندانی‌های سیاسی سبز قرار دهند و گامی در مسیر آگاهی‌بخشی بردارند.

آنها این تجربه‌های اجتماعی و معنوی توأمان را، بی‌سروصدا و فارغ از هیاهوی روزمره خبری، و تنها با باور به این واقعیت آفریدند که «فقط از پشت صفحه‌ی فیس بوک و دنیای مجازی نمی‌توان جنبش سبز را در جامعه و بین مردم تکثیر کرد و آنان را از اتفاقات پیش‌آمده در کشور باخبر ساخت، پس باید در خیابان‌های شهر به صورت مسالمت‌آمیز و مدنی حضور یافت و با صحبت رو‌در‌رو با مردم نیز به تکثیر جنبش کمک کرد.»

این، سخن یکی از جوانانی است که با جمعی از دوستان همفکر خود، نه به قصد تظاهرات، بلکه برای بسط آگاهی‌های عمومی به خیابان رفته است. او با ذکر مثالی جالب، می‌گوید: «شاهنامه هم همین‌طوری در بین مردم زنده ماند، زمانی که اینترنتی نبود و حتی با فرهنگ ایرانی نیز مبارزه می‌شد، مردم با جمع شدن دور هم و نقل داستان‌های شاهنامه، به همین سادگی تاریخ کهن سرزمینمان را زنده نگه داشتند.»

این همراه گمنام جنبش سبز ادامه می‌دهد: «نباید فقط به فضای مجازی تکیه کرد. شاید این کار خطرات خاص خود را داشته باشد و وقتی وارد خیابان می‌شوی تا افطار را بین مردم تقسیم کنی، نگران این باشی که ماموران امنیتی شناسایی‌ات کنند و دردسری برایت به وجود بیاید. اما در عین حال نمی‌توان بی‌عمل ماند و فقط به فیس‌بوک و اینترنت اکتفا کرد. مردم باید از طرق مختلف متوجه شوند که در کشور چه می‌گذرد.»

فعالان یکی از این هسته‌های خودجوش سبز در تهران، تاکنون در مناسبت‌های مختلفی که اعلام روزه‌ی سیاسی شده، مانند اعتصاب امسال زندانیان بند ۳۵۰ اوین در اعتراض به شهادت هاله سحابی و هدی صابر یا اعتصاب سال گذشته زندانیان بند ۳۵۰ اقدام به پخش افطار در بین مردم کرده‌اند.

آنها در تجربه‌ای دیگر، تصمیم گرفتند برای سلامتی مهندس موسوی و شیخ مهدی کروبی و همسرانشان روزه‌ی سیاسی بگیرند و با نیت سلامتی این چهار نفر، نان و پنیر خود را با مردم شهر تقسیم کنند تا آنها هم مطلع شوند که بر رهبران استوارشان که بر سر پیمان خود با مردم ایستاده‌اند چه می‌رود.

یکی از این جوانان در گفت‌و‌گو با خبرنگار کلمه، تجربه‌ی سبز خود را این‌گونه بازگو می‌کند: «اولش کمی سخت بود، خیلی نان و پنیر درست کرده بودیم و مطمئن نبویم که مردم همه‌ی آنها را خواهند گرفت یا نه و اصلا واکنش‌ها چه خواهد بود. اما با حضور در خیابان، انگار یک بار دیگر به یاد آوردیم که ما بی‌شماریم. بسیاری از مردم با اشتیاق نان و پنیرها را از ما می‌گرفتند و برای سلامتی زندانیان و خصوصا رهبران سبزمان دعا می‌کردند.»

یکی دیگر از جوانان فعال در این تجربه‌ی گفت‌وگوی رودررو با مردم، در این باره می‌گوید: «بعضی‌ها از ما می‌پرسیدند که چطور آنها هم می‌توانند در این کار مشارکت کنند. جواب ما خیلی ساده بود: احتیاج به هماهنگی با کسی یا جایی نیست؛ شما هم می‌توانید چند بسته نان و پنیر بخرید و درست کنید و سپس به پخش آن بین مردم بپردازید، با نیت دعا برای سلامتی رهبران سبز. جالب بود که آنها هم استقبال می‌کردند. حتی چند نفر پیرمرد با خوشحالی تمام به خود من گفتند: مرحبا به غیرت شما جوانان.»

البته تجربه‌ی همه یکسان نیست. یکی دیگر از همراهان جنبش سبز که در یک تجربه‌ی مشابه حضور خیابانی شرکت داشته، می‌گوید: «در جایی که ما بودیم، مردم یک کم ترسیده بودند، انگار که شنیدن اسم مهندس و کروبی هم جرم باشد. اما یک کمی که می‌گذشت، کم کم یخ مردم باز می‌شد و از خود اشتیاق هم نشان می‌دادند. در مجموع می‌توان گفت بیشتر مردم زیر لب بانیان ظلم را نفرین می‌کردند و بعد هم دعای خیر خود را نثار زندانیان می‌کردند. البته چند نفر بسیار اندک نیز بودند که اصلا نگرفتند و یا مسخره کردند.»

یکی از اقدامات ابتکاری که از سوی فعالان سبز صورت گرفت، پخش خرما در شب‌های پس از شهادت هاله سحابی و هدی صابر در خیابان‌های شهر بوده است. فعالان یکی از هسته‌های سبز جوانان که در آن شب‌ها در برخی اماکن مذهبی اقدام به پخش خرما کرده بودند، درباره‌ی تجربه‌ی خود می‌گوید: «خودم خیلی بغض داشتم، اما سعی می‌کردم نشان ندهم. نمی‌خواستم مردم تحت تأثیر من قرار بگیرند. هرکس خرما بر می‌داشت، می‌گفتم برای شادی روح دختری که زیر تابوت پدرش رفت دعا کنید، و بعد علت را جویا می‌شدند و من توضیحی از ماجرا می‌دادم.

او ادامه می‌دهد: «در زمان درگذشت هاله خانم، عکس‌العمل‌ها بغض بود و تأسف. لعنت می‌کردند و اعلام همدردی. برای هدی صابر هم همین‌طور بود و اتفاقا عصبانی‌تر هم بودند. اما نکته‌ی جالب اینجاست که هر دفعه تعداد بیشتری از مردم نسبت به وقایع خبردار می‌شوند و سطح آگاهی عمومی روز به روز بیشتر می‌شود.»

یک جمع دیگر از جوانان سبز نیز که در همان ایام برای آگاه کردن مردم به اماکن مذهبی رفته بودند، در این باره تعریف می‌کنند: «استقبال مردم خیلی خوب بود، بیشتر کسانی که برای عبادت آمده بودند با ما وارد گفت‌و‌گو شدند و ناراضی بودند از اینکه حاکمیت احساسات اقشار مذهبی را به بازی گرفته است. می‌گفتند: گمان می‌کنند که می‌توانند از این راه خواسته‌های خود را پیش ببرند، در حالی که ما می‌دانیم زندانیان و آقای موسوی و کروبی افراد متدینی هستند و درد دین دارند.»

یکی از این جوانان می‌گوید: «برای من برخورد این بخش از جامعه خیلی جالب بود. آنها اتفاقا بیشتر از همه استقبال کردند و با ما همراهی کردند، خصوصا در رابطه با شهادت خانم سحابی و هدی صابر که خیلی عصبانی بودند و از آنان دفاع می‌کردند.»

گروه دیگری از جوانان سبز، در روزی که اعلام روزه‌ی سیاسی شده بود، برنامه‌ی پخش افطار خود را در جنوب تهران برگزار کردند. آنها البته به کسی نمی‌گفتند که افطار برای چیست و فقط تاکید می‌کردند که برای یک زندانی بی‌گناه است. اما همین‌ها تعریف می‌کنند که «بسیاری از مردم هنگام برداشتن افطاری تاکید می‌کردند که مگر بی‌گناه‌تر از مهندس موسوی و آقای کروبی و همسرانشان و زندانیان بی‌گناه سبزمان هم کسی را داریم… در واقع به این شکل، گویی همراهان جنبش سبز همدیگر را تازه پیدا می‌کردند. مردم هم اعلام همراهی می‌کردند و می‌گفتند که بعد از این، خودشان نیز چنین اقداماتی را صورت خواهند داد.»

گزارش‌ها و روایت‌های این جوانان سبز از تجربه‌های بدیع و نوآورانه‌شان در مواجهه با مردم، از سویی نشان از زنده بودن جنبش سبز دارد و از سوی دیگر، خبر از وجود ظرفیت‌های دست‌نخورده و کمتر شناخته‌شده‌ای می‌دهد که با هزینه‌های اندک اما نتیجه‌بخشی بالا می‌توان از آنها بهره گرفت. جنبش سبز در شرایط بسته و خفقانی موجود، راهی جز آگاهی‌بخشی برای رهایی از استبداد کنونی ندارد. برای همین بود که امسال به نام «سال آگاهی تا رهایی» نامگذاری شد، و برای همین است که باید این گام‌های ولو کوچک را برای رسیدن به اهداف بزرگ جنبش سبز، پیگیر و مستمر برداشت. برخی از هسته‌های سبز جوانان اعلام کرده‌اند که برای ماه رمضان امسال هم برنامه داشته‌اند و به تاسی از امام مظلومان، افطارهای خود را با هموطنان تقسیم کرده‌اند. شاید شما هم بخواهید به آنها بپیوندید و در این راه سبز پر از معنویت و امید، با آنها همقدم شوید. برای این منظور، نیاز به هماهنگی با کسی نیست؛ در جنبش سبز، هر شهروند یک ستاد، یک رسانه و یک رهبر بوده و هست.

منبع: کلمه

هشــــــدار.. هشــــــدار…. خبــــری جدیـــد و وحــشـتـنـاک

دوستان عزیز سلام این متن از طریق یک ایمیل به دست من رسید و چون احساس کردم که مطلب مهمی هست در اینجا هم گذاشتم تا به کمک شما بیشتر بتونیم پخشش کنیم

هموطنان عزیز مطلبی رو که در حال مطالعه آن هستید جدی بگیرید

مدتی است پرونده  قضائی یکی از بزرگترین شرکتهای تولید محصولات مرغی و غذای فست فود به نام  »ایران طیطو » به دلیل آلودگی شدید انگلی  در مراجع قضائی در جریان است ، که متاسفانه به دلیل ارتباط پشت پرده این شرکت» ایران طیطو «  با تیم ………….. و  نفوذ صاحبان شرکت و همچنین تهدیدهای مکرر بازرسان وزارت بهداشت  از درج این اخبار در رسانه ها جلوگیری به عمل آمده است  .

و اما اصل خبر:

طی بازرسی های به عمل آمده از سوی کارشناسان مواد غذائی وزارت بهداشت  70 درصد محصولات مرغی تولید شده از سوی این شرکت » ایران طیطو »  دارای انگل بوده  که شدت آن در برخی محصولات مسئولین را  متعجب ساخته است ، لیکن  متاسفانه  به دلیل ارزش ریالی بسیار بالای  محصولات تولید شده و همچنین ارتباطات پشت پرده صاحبان شرکت مذکور » ایران طیطو »  با تیم …………  ، این پرونده از دسترس مطبوعات به دورمانده است . جای امید خواهد بود در کشوری که سلامت جامعه به سیاست بازی آلوده میگردد و با در نظر گرفتن جریانهای فاسد اقتصادی و سکوت صدا وسیما در این خصوص با خبر رسانی از طریق ایمیل و یا سایر امکانات  از جمله  اس .ام.اس  یکدیگر را در افزایش سطح سلامت جامع یاری رسانیم  . چه بسا فرزند و یا خواهر و برادر و یا دیگر عزیزانمان در حال مصرف این محصولات باشند بیایید با همت خود سلامت خود وخانواده خود را از خطر  فاسدین حکومتی محفوظ بداریم . به امید جامعه ای سالم و بدور از فساد

در حال حاضر خیلی از هموطنان مشغول مصرف محصولات این شرکت میباشند ….. هموطن یکدیگر را آگاه سازیم 

دیکتاتوری در لیبی آخرین نفس‌ها را می‌کشد/ پایتخت در دست مخالفان، همه به دنبال قذافی

برخلاف تصور دیکتاتور لیبی که از قبایل این کشور خواسته بود به طرابلس بیایند و از او دفاع کنند، ظاهرا خبری از حضور این قبایل و مقاومت آنها در برابر انقلابیون نیست و حتی انتظار وقوع درگیری‌های خونین نیز، آنطور که تصور می‌شد، محقق نشده است. یگان حفاظت از جان قذافی هم تسلیم مخالفان شده و البغدادی، نخست وزیر حکومت قذافی، هم به تونس فرار کرده است تا پازل سقوط رژیم در لیبی کامل شود.

در همین باره بخوانید:
مبارک، بن علی، و حالا نوبت قذافی رسیده
دیکتاتور به «پایان» سلام می‌کند
رهبر لیبی که بارها مخالفانش را «موش» خطاب کرده بود، اکنون معلوم نیست کجا پنهان شده

بر اساس گزارش‌ها، هم اکنون تنها حدود ۲۰ درصد پایتخت در دست نیروهای وفادار به معمر قذافی باقی مانده و خود او هم مشخص نیست در “باب العزیزیه” محل استقرارش باقی مانده یا فرار کرده است. اما این محل هم اکنون در محاصره‌ی کامل مخالفان است و در نقاط باقی‌مانده در دست نیروهای حکومتی نیز درگیری‌ها همچنان ادامه دارد.

از صبح امروز نیروهای مخالف حکومت لیبی اعلام کردند که رژیم سقوط کرده است. مردم هم در شهرهای مختلف این کشور به شادمانی مشغول‌اند. تصاویر ارسالی از طرابلس مخالفان مسلح حکومت را نشان می دهد که بدون مواجهه با مقاومت، در برخی خیابان های پایتخت حرکت می کنند و به نشانه پیروزی، به تیراندازی هوایی مبادرت می ورزند.

میدان سبز، که طی سال های گذشته همواره نماد پایگاه مردمی حکومت قذافی محسوب می شده و تا همین اواخر، محل اصلی تجمع های دولتی و تظاهرات حمایت از رهبر لیبی بوده، در دست نیروهای مخالف است.

مخالفان و گروه هایی از مردم با پایین کشیدن پرچم سبز که توسط معمر قذافی در سال ۱۹۷۷ به عنوان پرچم ملی انتخاب شد، پرچم سه رنگ مخالفان را در نقاط مختلف نصب کرده اند.

این پرچم از زمان استقلال لیبی در سال ۱۹۵۱ تا قبل از سقوط نظام سلطنتی در کودتای معمر قذافی سال ۱۹۶۹، پرچم ملی لیبی بود و مخالفان قذافی نیز آن را به عنوان پرچم ملی مورد نظر خود برگزیده اند.

به گزارش بی بی سی از طرابلس، پایتخت لیبی در صبح روز دوشنبه ۳۱ مرداد، نیروهای مخالف معمر قذافی، رهبر این کشور، بخش های عمده ای از این شهر را در تصرف خود دارند در حالیکه هنوز به نظر نمی رسد پیش بینی سرهنگ قذافی در مورد ورود نیروهای قبیله ای طرفدار او و یا مقاومت “چند ده هزار” نظامی مستقر در شهر تحقق یافته باشد.

با اینهمه، براساس برخی گزارش ها، گروه هایی از نیروهای وفادار به سرهنگ قذافی همچنان بخش هایی از شهر را در اختیار دارند و با عملیات پراکنده، می کوشند مانع از تصرف این مناطق توسط نیروهای مخالف شوند.

پیشتر از بازداشت سیف الاسلام قذافی و برادرش محمد توسط نیروهای مخالف گزارش هایی ارسال شده و بازداشت سیف الاسلام مورد تایید دادستان دادگاه کیفری بین المللی قرار گرفته است. چند ماه پیش، این دادگاه حکم بازداشت معمر و سیف الاسلام قذافی را به اتهام ارتکاب جنایت علیه بشریت صادر کرد.

در عین حال، از محل معمر قذافی و سایر اعضای خانواده او خبری در دست نیست هرچند در ساعات شب، تلویزیون دولتی لیبی پیام های صوتی رهبر لیبی را پخش کرد که در آن، از “مردم لیبی” می خواست در حمایت از حکومت و مقابله با آنچه که تلاش بیگانگان برای استعمار مجدد لیبی می خواند، به پا خیزند.

وی همچنین از قبایل طرفدار خود خواست تا به سرعت برای کمک به “پاکسازی” پایتخت از مخالفان، به سوی این شهر حرکت کنند و گفت که دستور داده است تا انبارهای اسلحه و مهمات گشوده و مردم لیبی مسلح شوند تا بتوانند، به گفته او، در برابر تهاجم بیگانگان و همدستان آنان مقاومت کنند.

سرهنگ قذافی پیش از این بارها تهدید کرده بود که در صورت لزوم، از قبایل لیبی خواهد خواست به کمک حکومت بشتابند و “مردم لیبی” را برای دفاع از کشورشان مسلح خواهد کرد.

همزمان، صدای انفجارهای متعددی از نزدیکی مجتمع محل سکونت معمر قذافی در مرکز طرابلس به گوش رسیده اما مشخص نیست که رهبر لیبی همچنان در این محل باشد.

حرکت اعتراضی در لیبی در ماه فوریه و با درخواست اصلاحات سیاسی، مبارزه با فساد و کناره گیری معمر قذافی و پسرانش از قدرت آغاز شد اما نیروهای امنیتی به سرکوب شدید معترضان دست زدند که در هفته های بعد، به درگیری بین دو طرف منجر شد.

در حالیکه برخی از نقاط لیبی در دست نیروهای مخالف بود، در ماه مارس شورای امنیت سازمان ملل متحد به منظور جلوگیری از آنچه که کشتار مردم توسط ارتش طرفدار معمر قذافی می خواند، قطعنامه ایجاد منطقه پرواز ممنوع بر فراز این کشور و عملیات حفاظت از غیرنظامیان را صادر کرد.

در اجرای این قطعنامه، هواپیماهای چند کشور عضو ناتو به اجرای عملیاتی در انهدام ساختارهای نظامی حکومت دست زدند و از جمله، چندین بار مجتمع محل اقامت سرهنگ قذافی را بمباران کردند.

با انتشار گزارش ورود نیروهای مخالف به طرابلس، باراک اوباما، رئیس جمهوری آمریکا، گفت که لحظه ای تاریخی برای مردم لیبی فرا رسیده و حکومت معمر قذافی در آستانه سقوط قرار گرفته و از او خواست تا از سمت خود کناره گیری کند.

در بریتانیا، دیوید کامرون، نخست وزیر، برای زیر نظر داشتن اوضاع لیبی، تعطیلات خود را نیمه تمام گذاشته و به لندن بازگشته و مقامات بریتانیایی گفته اند که پایان حکومت چهل و دو ساله معمر قذافی نزدیک است.

نخست وزیر استرالیا و دبیرکل سازمان پیمان اتلانتیک شمالی نیز از پیشروی نیروهای مخالف معمر قذافی استقبال کرده و از رهبر لیبی خواسته اند به منظور جلوگیری از خونریزی بیشتر، شکست را بپذیرد و از قدرت کناره گیری کند و رئیس جمهوری فرانسه “شهامت مردم لیبی” را ستوده است.

خبر ورود نیروهای مخالف سرهنگ قذافی به طرابلس در رسانه های دولتی ایران نیز انعکاس مثبتی داشته هر چند مقامات جمهوری اسلامی همواره دخالت نیروهای عضو ناتو در جنگ داخلی لیبی را همواره محکوم کرده اند.

روز گذشته محمود احمدی نژاد در یک گفتگوی تلفنی با نخست وزیر ترکیه، تاکید کرد که نباید به کشورهای غربی اجازه دخالت در اعتراضات مردم منطقه را داد و گفت که “دخالت قدرت های زورگو شرایط را بدتر می کند که نمونه بارز آن لیبی است.”

در همانحال، هوگو چاوز، رئیس جمهوری ونزوئلا، دولت های غربی را به خاطر اقدامات آنها در لیبی محکوم کرده و در مورد وضعیت طرابلس، گفته است که این کشورها “عملا طرابلس را به ویرانی کشانده اند و بمب های خود را به سوی بیمارستان ها، مدارس، خانه ها، محل های کسب، کارخانه ها و مزرعه ها در طرابلس پرتاب می کنند، و این چیزی است که در حال وقوع است.”

اقدام ابتکاری؛ توزیع عکس ها و سخنان خانواده پنجاه شهید

جمعی از جوانان و فعالان جنبش سبز در واکنش به اظهارات اخیر مسولان جمهوری اسلامی مبنی بر انکار کشته شدگان پس از انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری و اظهار نگرانی برای کشته شدن چند شهروند انگلیسی در وقایع اخیر بریتانیا، اقدام به پخش تصاویری از پنجاه تن از کشته شدگان و اظهارات خانواده های آنان مبنی بر چگونگی جان باختن آنها در سطح شهر تهران کرده اند.

 این جوانان با تهیه ی عکس هایی از جان باختگان وقایع پس از دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری، تلاش کرده اند تا گفته های خانواده های آنان را ه به همراه سی دی مربوط به شهدانِ شهر و همچنین متن گفتگوی خانواده های این جان باختگان در مصاحبه با رسانه های مکتوب را، خانه به خانه توزیع و در مورد وضعیت خانواده های کشته شدگان اطلاع رسانی کنند.

 تصاویری که از ابتکارِ عملِ این جوانان به جرس ارسال شده است، نشان می دهد که این جوانان عکس هایی از جان باختگان را به همراه  شرحی از چگونگی جان باختن آنان از طریق بسته هایی از نان و خرما و سبزی و … در میان شهروندان توزیع کرده اند.

یکی از جوانان فعال در این زمینه  می گوید: وقتی می بینیم، مسولان ما بعد از گذشت دو سال همچنان شهدای ما را انکار می کنند، و حتی رییس قوه قضاییه می گوید در ایران تنها یک نفر پس از انتخابات کشته شده این تنها کاری است  که از دست ما بر می آید تا بگوییم اگر شما نام یک نفر را می شناسید برای ما همه ی کسانی که کشته شده اند مثل خانواده ی ما هستند و نمی توانیم فراموش شان کنیم.

وی می گوید: ما که به اینترنت دسترسی داریم می بینیم که خانواده های شهدا در اوج نا امنی با رسانه ها گفتگو می کنند و هنوز ساکت نشده اند برای همین فکر کردیم باید نشان دهیم که در کنار این خانواده ها هستیم، سعی می کنیم صحبت های آنها را تکثیر کنیم چون در ایران همه که به اینترنت دسترسی ندارند پس این شاید یک قدم کوچک باشد تا هم آگاهی رسانی کنیم هم به خانواده های شهدا بگوییم که آنها تنها نیستند.

 تداوم انکار کشته شدگان از سوی مسولان

 به تازگی مسئولان جمهوری اسلامی در اظهار نظر های متعدد بار دیگر کشته شدگان جنبش اعتراضی مردم ایران را انکار کرده و خواستار ورود سازمان ملل برای بررسی وضعیت حقوق بشر در مورد خشونت پلیس انگلستان در مواجهه با وقایع اخیر بریتانیا شده اند.

 لاریجانی رییس قوه قضاییه نیز در همین راستا کشته شدگان حوادث پس از انتخابات سال ۸۸ را تنها منحصر به یک نفر خواند و  بار دیگر از اعتراضات مردم ایران به عنوان فتنه یاد کرد.

 خانواده های چند تن از کشته شدگان پس از انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری ایران در واکنش به اظهارات اخیر مسولان جمهوری اسلامی به جرس  گفته اند: دولت ایران اگر سازمان ملل و شورای امنیت این سازمان را قبول دارد چرا در های ایران را به روی نماینده های حقوق بشر سازمان ملل باز نمی کند تا آنها بتوانند آزادنه در مورد رفتاری که با معترضان پس از انتخابات صورت گرفته است هم تحقیق و بررسی کنند.

 خانواده های جان باختگان بعد از انتخابات همچنین در مصاحبه با روز نیز  از رئیس قوه قضائیه خواستند با حضور بر سرمزار فرزندان آنها، توضیح دهد که این جانباختگان چرا و چگونه جان باخته اند و چرا زیر خاک خفته اند.

 پس از   انتخابات ریاست جمهوری سال ۸۸ در ایران، راهپیمایی های مسالمت آمیز مردم معترض در روزهای نخست، منجربه کشته شدنِ شمار زیادی از شهروندان معترض شد که بر اساس گزارش خانواده ها در رسانه های رسمی ۶ نفر در ارتباط با پرونده کهریزک جان داده اند. از سوی دیگر اگر چه هنوز آمار دقیقی از شمار کشته شدگان وجود ندارد اما خانواده نزدیک به پنجاه تن از شهروندان ایرانی که با اصابت گلوله، ضرب و شتم با باتوم، پرتاب از پل و ساختمان،استنشاق گازاشک آور و و شیوه های خشونت آمیز دیگر جان خود را از دست داده اند نیر طی مصاحبه های رسمی اطلاع رسانی کرده اند.

 گفتگو با یکی از جوانان فعال

 یکی از جوانان فعال که اقدام به توزیغ سخنان این خانواده ها  کرده است می گوید:  پیشتر دیده بودیم که سایت کلمه گزارشی از خانواده های ۴۳ تن از کشته شدگان را یکجا منتشر کرده بود که یک نفر آنها را در متروهای تهران پخش کرد . ما تصمیم گرفتیم شمار دیگری از شهدا که خانواده هایشان به تازگی سکوت شان را شکسته اند را نیز به این لیست اضافه کنیم  و همان کاری را انجام دهیم که یک شهروند معمولی انگیزه اش را ایجاد کرده بود.

 ما گفته های خانواده ی رامین آقا زاده قهرمانی، ناصر امیر نژاد،  هدی صابر، هاله سهابی و چند تن دیگر از کشته شدگان را نیز در کنار  صحبت های خانواده های آن ۴۳ شهید قرار دادیم و وقتی به همراه نان و خرما در میان مردم تکثیر می کردیم واقعا با استقبال خوبی مواجه شد.

 وی در پاسخ به این پرسش که آیا در جریان توزیعِ این عکس ها و سی دی ها  نگران برخورد ماموران امنیتی نیستند، گفت: این نگرانی همیشه با ما هست اما وقتی خانواده های شهدا  مصاحبه می کنند این یعنی برای ما مردم حرف می زنند و ما هم وظیفه داریم صدایشان را به گوش مردمی که اینترنت ندارند برسانیم. طبیعی است که می ترسیم اما دلمان می خواهد دوستان دیگری که صدای ما را می شنوند همراه شوند و ما را تنها نگذارند.

 جوان دیگری که در این ابتکار عمل همراه شده است در یک مصاحبه ی ایمیلی  می گوید: این یک قرار نانوشته است میان ما و خانواده های شهدا. لطفا از طرف ما به خانواده های شهدا بگویید:  ما واقعا فراموششان نکرده ایم و  با هرچه در توان داریم , تا آن زمان که جانی در بدن داریم،  فراموششان نخواهیم کرد.

 وی در مورد انگیزه ی خود برای این کار می نویسد: درد مشترکمان را توی مشت می گیریم، بی صدا گوشه ی این خاک دل گرفته دور هم جمع می شویم،  با تمام بضاعت  جیب های سهمیه بندی شده مان، امکانات محدودمان را به کار می گیرم و یاد شهیدان غریب شهرمان را برگه برگه تکثیر می کنیم،  خودمان هم می دانیم هیچ است اما  مظلومیتشان را لا به لای عطر نان و سبزی و شیرینی، خرما و … می پیچیم  و میان مردم شهر پخش می کنیم تا یادشان باشد که دو سال پیش چه جوان های پاکی تنها برای سبز شدن کشورشان، برای مبارزه با سیاهی جان شان را از دست دادند.

 وی می نویسد:  با امید و اضطراب،  مهمان ناخوانده و پنهان، افطار های برخی از  مسجدها می شویم که به روزه داران هم بگوییم به این عکس ها خوب نگاه کنند، گفته های خانواده هایشان را خوب بخوانند، این جوانان هم دلشان می خواست زندگی کنند ، پس در کنار نماز و روزه و دعا هایتان یادتان باشد که چه جوان هایی را که مثل ما بودند با دست های خالی به خیابان رفته بودند را کشتند.
وی می نویسد:  صدای ما را از جمع کوچکی می شنوید که امید دارد به تکثیر سینه به سینه ی این قرار نانوشته میان ما جوان ها و خانواده های کشته شدگان، لطفا صدای ما را به گوش شان برسانید.

  خانواده های کشته شدگان پس از انتخابات با ارسال شکایت های جداگانه در دستگاه قضایی پیگیر پرونده ی قتل فرزندان خود شده بودند اما تاکنون به جز دادگاهی که برای کهریزک برگزار شده است دادگاهی برای هیچ یک از متهمان تشکیل نشده است که پاسخی روشن به خانواده ها بدهند.

مقابله رژیم با قرارهای فیس بوکی/جنبش اعتراضی سوت

آخرین قرار فیس بوکی با نام «هندوانه‌خوری»، باعث نگرانی مسولان شده است. اگرچه نیروی انتظامی عده‌ای از شرکت‌کنندگان دو برنامۀ «آب بازی» و «خزبازی» را دستگیر کرد اما قرارهای فیس بوکی با برنامۀ «شیشه پاک کنی» و «هندوانه خوری» ادامه یافت. تحلیل‌گران نزدیک به حکومت معتقدند برخورد چکشی با این پدیده خطرناک است و باید نمونه‌های مشابه آن را با نظارت نهادهای رسمی برگزار کرد.اگرچه نیروی انتظامی عده‌ای از شرکت‌کنندگان در دو برنامۀ «آب‌بازی» و «خزبازی» را دستگیر کرد اما قرارهای فیس بوکی به همین دو برنامه ختم نشد و با برنامۀ «شیشه پاک کنی» در حمایت از کودکان کار ادامه یافت و حالا نوبت به «هندوانه خوری» رسیده است. تحلیلگران سایت‌های نزدیک به حکومت، شخصیت‌های انتظامی و برخی نمایندگان مجلس این برنامه‌ها را حاصل برنامه ریزی غرب و نوعی تمرین برای بسیج نیروهای جوان علیه حاکمیت ارزیابی کرده اند. سایت خبری-تحلیلیِ «الف» در یادداشتی بدون ذکر نام نویسنده، ضمن این که قرارهای فیس بوکی را «دسیسۀ فرهنگی جدید» نامیده به مسئولان جمهوری اسلامی پیشنهاد کرده است برای مقابله با این برنامه ها از برخوردهای چکشی پرهیز کنند و خودشان چنین برنامه هایی را زیر نظر نیروی انتظامی و شهرداری تدارک ببینند.آرش آبادپور، وبلاگ‌نویس و تحلیل‌گر شبکه‌های اجتماعی مجازیِ ساکن کانادا که با نام مستعار «آرش کمانگیر» در فضای مجازی شناخته می‌شود، از دلایل برخورد امنیتی با قرارهای فیس بوکی و پیامدهای دولتی کردن این اتفاق می‌گوید.آرش آبادپور معتقد است: «نمی‌توان قرارهای فیس بوکی را به خارج از ایران رابط داد و از طرفی دولتی شدن قرارهای فیس بوکی و اجرای این پدیده به صورت بخشنامه‌ای به ضرر خود حاکمیت است.»همچنین در کنار مطرح شدن چهار قرارهای فیس بوکی در داخل ایران، یک اید نیز در خارج از ایران مطرح شده که در آن مردم را در داخل به سوت زدن در ساعت 9 هر شب با استفاده از سوت‌های کوچک دعوت کرده است.

بشنوید:گفتگو با آرش آباد پور

***جنبش اعتراضی سوت هر شب در سراسر ایران

این اعتراضات در دوران مقاومت فرانسوی ها در برابر اشغالگران نازی آلمان موجب شد که مردم بطور غیر مستقیم همدیگر را دریابند و حتی به این وسیله کد هایی راهم با یکدیگر رد و بدل کنند

بلاخره عده ای به این نتیجه رسیدن .مزایای سوت زدن به جای هر شعاری :

1-برد بیشمار سوت نسبت به هر شعار دیگر

2-عدم شناسایی تن صدا و یا سوتی که استفاده میشود

3-راحت تر بودن نسبت به شعار دادن

4-انجام این کار حتی توسط سالمندان و کودکان

5-با برد مسافتی که دارد امکان خبر شدن محله ها دیگر و پیوستن به این اعتراض

6-هیجان بیشتری نسبت به شعار دادن دارد بخصوص از سوتهای ورزشی استفاده شود .

7. در یک روند به شعارهای اساسی تکامل خواهد یافت

8. اقتداررا به تمسخر میگیرد و کلافه میکند

هزینه ای ندارد

9.و بالاخره نوعی همبستگی غیرمکتبی و صرفا اعتراضی را سامان میدهد

فیس بوک ، مبارزات مدنی

نوشته: رضا ولی‌زاده ، رادیو فرانسه

هر امضا یک اعتراض/فراخوان کمپین اعتراض به ادامه‌ زندان خانگی موسوی و کروبی

همانطور که می دانید کمپین اعتراض سبز با انتشار بیانیه ای خواستار آزادی رهبران سبز شده است ، این فراخوان تا تاریخ دهم سپتامبر ۲۰۱۱ برای کسب امضای علاقمندان در دسترس عموم خواهد بود، می توانید متن این خبر را از اینجابخوانید.

 

شما نیز به یکی از هزاران امضا کننده نامه اعتراضی به ادامه حصر رهبران جنبش سبز بپیوندید.

برای مشارکت در این کارزار، می توانید از دو طریق ما را همراهی کنید

1-      ارسال امضا از طریق فرم اینترنتی Petition

2-      ارسال امضا از طریق ایمیل به آدرس eteraaz.sabz@gmail.com

مهلت ارسال امضا، ۱۰ سپتامبر۲۰۱۱  مطابق با ۱۹ شهریور ۱۳۹۰. پیش اغاز شصت و ششمین مجمع عمومی سازمان ملل در نیویورک

هر امضا یک اعتراض…